İlk büyüyü elinize yüzünüze bulaştırıp düzgün bir koridoru yanan bir enkaz haline getirdiğiniz o küçük an ve kaotik durumun aslında kazanmanıza yardım etmesi nedeniyle sırıtmanız.

The Witchling, koştuğunuz, büyü yaptığınız ve doğaçlama yaptığınız küçük, hırçın bir aksiyon roguelite oyunu gibi hissettiriyor. El çizimi odalarda geziniyor, tuhaf bileşenler topluyor, anında büyüleri karıştırıyor ve bolca kaçıyorsunuz. Savaşlar tempolu ancak biraz havada kalıyor; karakteriniz keskin bir kılıçtan ziyade kaygan ve sihirli gibi hissettiriyor. Düşmanlar hareketsiz durmayı cezalandırıyor, ancak büyüleriniz zincirleme bağlanmaya başladığında gerçekten tatmin edici hissettiriyor. İlerleme sistemi esnek, yorucu değil ve yükseltmelerin her çalışı farklı hissettirecek kadar tuhaf olmasını sevdim.

Temel olarak kısa seviyeleri keşfediyor, reaktifler topluyor, büyü üretiyor veya değiştiriyor ve ardından boss’a ilerliyorsunuz. Biraz deneme yanılma bekleyin ve istediğinizden daha fazla hareket etmeye devam edin.

Basit bir tavsiye; düşmanları yönlendirmek için çevreyi kullanmaya çalışın ve büyük büyülerinizi kalabalık gruplar veya mini boss için saklayın. Elinizin altında bir kalabalık kontrol büyüsü bulundurursanız koşular imkansız hissettirmeyi bırakır.